Aşk belki de bazen birinin uykusu tutmadığında diğerinin ona fısıldadığı bir masaldır.Esas kızın kaleminden bir varmış bir yokmuş...
Vaktiyle ülkelerden birinde,her kızın gönlünde yatan,bakan insanları kendine bir daha baktıran,beyefendiliği ve bilgeliğiyle herkesi kendine hayran bırakan,yakışıklı mı yakışıklı bir oğlan yaşarmış.Ve aynı ülkede kendi halinde yaşayan,saygılı-kibar ancak alelade bir kız varmış.Bakan bir daha bakmazmiş ama dikkatli bakanda gözlerinde yatan cevheri görebilirmiş.Ailesinin üzerine titrediği sessiz,sakin bir o kadarda çalışkan kızımızla,herkesin gönlünde efsaneleşen oğlumuz bir gün karşılaşmışlar.Kız ormanda bir kayanın üzerine oturmuş kitap okuyormuş.Kader o ya tam o gün gezinti yapmak için çıkan oğlumuz peşindeki kızları atlatmak için ormanın derinliklerine dalmış.Taşın üzerine oturmuş,ormanın en kuytu köşesinde kitap okuyan bu kız dikkatini çekmiş.Daha önce nasıl olupta görmediği aklını kurcalıyormuş.Kıza yaklaşıp onu seyre koyulmuş.Kitap okuyuşu ve verdiği tepkilere hayran kalmış."Ne kadar ilginç de mi?" diye lafa girerek kitabına dalmış kızı ürkütmüş.Kız hem yaşadığı ani korkuyla hem de onu seyreden bu densizin bu cesareti nereden bulduğunu merak ederek ona çıkışmış...Tabiki de oğlanı tanıyordu kız.Kasabanın bütün kızlarının dilinden düşüremediği,bütün erkeklerininde alenen nefret ettği su oğlandı.Ama kızın ona karşı bir öfkesi vardı nedense.Hem bu kadar beğenilip hem de bu kadar efendi olabileceğine inanmıyor onu aklında bir şımarık olarak nitelendiriyordu...Bu kızı daha önce hiç görmemiş olduğuna şaşırıyordu oğlan çünkü o çok farklıydı.Ne daha önce gördüğü kızlar kadar göz boyayıcı ve cilveli,ne de onlar kadar boştu.Gözleriyle konuşabilen bir insandı sanki.Ancak anlaşılamayan bir öfke vardı kızın gözlerinde.
devam edecek...
(müthiş ithamlar,harika iltifatlar ve muhtesem bir tevazu.işte benim aşkım:)
